به نام خدا«شعری از شاملو»یکی از شاعران بزرگ و تاثیرگذار ایران زمین، احمد شاملو است. معروف به الف . بامداد. یکی از اشعار ایشان را استاد بزرگوار آقای تقی پورنامداریان که افتخار ما همدانی ها هم هستند با لذت و عشق بسیار زیاد، خوانده است. البته در برنامه ای خاص. از استاد پورنامداریان یاد گرفتم که شعر را باید چطور با آب و تاب و مزه خواند، که دل و گوش هر شنونده ای را آب کرد. غرض اینکه خواندن و بیان شعر چه توسط خود شاعر و چه توسط خوانندگان خیلی مهم است. شعر را نباید خاک بر سر کرد. یادم می آید یکبار در همدان با استاد پورنامداریان با صورت بسیار نتراشیده و نخراشیده روبوسی کردم و ایشان چه تحویل ها گرفت و چه انسان بزرگی است. خداوند حفظشان کند. شعر از کتاب هوای تازه شاملو می باشد.برایِ سرور و ناصر مقبلسایهی ابری شدم بر دشتها دامن کشاندم:خارکَن با پُشتهی خارش به راه افتادعابری خاموش، در راهِ غبارآلوده با خود گفت:«هه! چه خاصیت که آدم سایهی یک ابر باشد»کفترِ چاهی شدم از بُرجِ ویران پَرکشیدم:برزگر پیراهنی بر چوب، رویِ خرمنش آویختدشتبان، بیرونِ کلبه، سایبانِ چشمهایش کرد دستش را و با خود گفت:«هه! چه خاصیت که آدم کفترِ تنهای بُرجِ کهنهیی باشد؟»آهویِ وحشی شدم از کوه تا صحرا دویدم:کودکان در دشت بانگی شادمان کردندگاریِ خُردی گذشت، ارابهرانِ پیر با خود گفت:«هه! چه خاصیت که آدم آهوی بیجفتِ دشتی دور باشد؟»ماهیِ دریا شدم نیزارِ غوکانِ غمین را تا خلیجِ دور پیمودم.مرغِ دریایی غریوی سخت کرد از ساحلِ متروکمردِ قایقچی کنارِ قایقش بر ماسهی مرطوب با خود گفت:«هه! چه خاصیت که آدم ماهیِ ولگردِ دریایی خموش و سرد باشد؟»کفترِ چاهی شدم از بُرجِ ویران پَرکشیدمسایهی ابری شدم بر دشتها دامن کشاندمآهوی وحشی شد

به نام خدا

اولین برف پاییزی همدان 1401

اولین برفی که در سال 1401 کوه های الوند زیبا را سفید پوش کرد در روز دوشنبه ده آبان ماه 1401 بود. هوای ابری و تیره، که هیچ کس اصلا دوست نداشت یا حالش را نداشت بالا را نگاه کند. بیشتر دامنه های سمت تویسرکان ابتدا سفید پوش می شوند و این روند را تا کوه های نهاوند و بروجرد ادامه می دهند.

به نام خدا کتاب شاهنامه فردسی دارای ابیات عجیب و معجزه گون در کلام است. امروز مصرعی زیبا و ناب از این کتاب دیدم. «چرا کس نیارست گفتن، نه چون»